Damien Moreau,
Power without brutality
english text - texte français – nederlandstalige text
Damien Moreau has the soul of a sculptor, and his main impulse is to pitch into the stone (…) The contours are rough, and the power and vigour applied leaps out from every aspect. The works are figurative but never complete – left as though waiting for the visitor to add his bit to the stone. Elan, power and strength dominate, yet never express brutality as such (…)
Moreau also ventures to undertake a similar adventure using bronze (…) When stone and bronze have played out their full hand at the art of seduction, the sculptor takes on the challenge of corten steel (…) By switching materials, Moreau is seen to evolve towards a different range of sensations, where the figurative makes way for the abstract and the suggestion. One volume on the ground and two others in suspension (at least that is how it is suggested) are enough to create an image that we each interpret according to our own imagination or personal context. A sumptuous prone figure formed only by sharp-angled standing volumes is no less human for it (…)
At the end of the last century, the art of sculpture almost disappeared completely from the gallery circuit. It was not until 1990 that it resurfaced “en grand”. Since then, its development has continued apace, with the arrival of a whole generation of sculptors.
Damien Moreau is one of the participants in this revival.
Anita Nardon
A.I.C.A mai 2007
La force sans la brutalité
Sculpteur, Damien Moreau l’est dans l’âme et son premier élan est pour s’attaquer à la pierre. Les contours sont rudes et la vigueur ressort de chaque attitude (…) Les corps représentés sont figuratifs mais jamais aboutis, un peu laissés en suspens comme si le visiteur devait lui-même y apporter sa pierre ! L’élan la puissance et la force prévalent mais n’expriment jamais la brutalité pour autant (…)
Damien Moreau tente une aventure parallèle avec le bronze (…) La pierre et le bronze ayant joué toute leur séduction, le sculpteur affronte l’acier corten. En changeant de matière, Damien Moreau évolue dans une autre gamme de sensation, la figuration cède la place à l’art abstrait et à la suggestion. Il suffit de volumes, l’un au sol et deux autres en suspension (au moins suggérée telle) pour que naisse une image que chacun interpète selon sa mémoire ou ses acquis personnels. Un somptueux gisant fait de volume aux angles durs n’en est pas moins humain pour autant (…)
Les dernières années du siècle avaient vu la disparition quasi-totale de la sculpture dans le circuit des galeries, c’est autour de 1990 qu’elle refait surface “en grand” et depuis n’arrête pas de se développer, notamment par l’arrivée de toute une génération de sculpteur.
Damien Moreau est parmi ceux qui participent à ce renouveau.
Anita Nardon
A.I.C.A mai 2007
Kracht zonder enige brutaliteit
Beeldhouwer is Damien Moreau vooral in zijn ziel, en zijn eerste bekommernis is om de steen te lijf te gaan (…) De omtrekken zijn ruw en de kracht blijkt uit elke houding. De weergegeven figuren zijn figuratief maar nooit afgerond, een beetje in afwachting gelaten, alsof de bezoeker er nog zijn steentje moet aan bijdragen! Het elan, de kracht en de sterkte overheersen, maar verbeelden nooit enige brutaliteit als dusdanig (…)
Damien Moreau waagt zich ook aan een gelijkaardig avontuur met het brons (…) Wanneer de steen en het brons al hun verleidingskunst hebben uitgespeeld, gaat de beeldhouwer vervolgens de uitdaging aan met het corten staal (…) Door van materie te wisselen evolueert Damien Moreau naar een ander gamma van sensaties, het figuratieve ruimt plaats voor de abstracte kunst en de suggestie. Volumes, één op de grond en twee andere opgehangen (of minstens wordt dit toch gesuggereerd), volstaan om een beeld te scheppen dat iedereen interpreteert volgens zijn eigen verbeelding of persoonlijke achtergrond. Een geweldige liggende figuur, slechts gevormd door rechtopstaande volumes in scherpe hoeken is er daarom nog niet minder menselijk om (…)
Op het einde van de vorige eeuw zag men de haast volledige verdwijning van de beeldhouwkunst uit het circuit van de galerijen. Pas omstreeks 1990 zou ze opnieuw “en grand”aan de oppervlakte verschijnen, om zich sindsdien te blijven ontwikkelen, meer bepaald door de opkomst van een ganse generatie beeldhouwers.
Damien Moreau behoort tot de deelnemers aan dit renouveau.
( vertaling : Paul van den Bril)